Çek kanunu ve yargının bağımlılığı!

Bir yılı aşkın süredir Mahkemeler çek kanunu ve karşılıksız çek ceza yargılamasında karmaşa yaşamaktadır, 31.12.2008 sonrası Türk Ceza Kanunlarında gerekli düzenlemelerin yapılmamış olması bu karmaşaya sebeb olmuştur, bu süreç içinde bu karmaşayı önlemek adına Yargıtay bağlayıcı bir içtihat yayınlamamıştır.
Sadece Yargıtay ilgili dairesinin emsal kararıyla yetinilmiştir.
2082 sayılı Hakimler ve Savcılar Yasası’nın 28.maddesindeki emsal kararların gözetilmesi kıstası, yüksek mahkemelerce not verilirken göz önünde bulundurulacağından, haklarında not verilen yerel mahkeme yargıçlarının yüksek mahkeme görüşü doğrultusunda karar vermeleri neredeyse bir zorunluluk halini almıştır.
Yerel Mahkemeler Karşılıksız çek kanununda yaşanan tüm karmaşalara rağmen Yargıtay 10. Ceza Dairesinin görüşü doğrultusunda karar vermek zorunda kalarak, kendi hür vicdanlarını bir tarafa atmak zorunda kalmışlardır.
Bu durum yerel mahkemelerden verilen kararlar arasında birlik sağlanması ve uygulayıcıya yol gösterilmesi gerekçesi ile açıklanamaz, çünkü temyize gitmemiş dosyalar dışındaki iş ve kararların not sistemi içinde değerlendirmeye tabi tutulmamış olması bunun açıkça bir delilidir..
Yargı bağımsızlığının yine yargı eliyle yok edilmesinden başka bir anlam taşımayan mevcut not sistemi, Yargıtay kararlarının değiştirilmesini olanaksız hale getirmekle birlikte, yerel mahkeme yargıçlarının görüşlerinin somut olaya uygun olduğunu düşündükleri ve kararlarının doğruluğundan emin oldukları halde, terfilerine esas alınan ve bu anlamda çok büyük öneme sahip olan not sistemi içinde olumsuzluk anlamına gelen orta ya da zayıf not almamak için, Yargıtay kararlarına koşulsuz uyma kaygısı içinde karşılıksız çek ve bunla ilgili benzer kararlarında direnmekten çekinmeleri sonucunu doğurmuştur.

Bütün yargıçlar birinci sınıf adalet dağıtırlar, hiç bir yargıç hiç bir yargıca not veremez.
Bir vicdanın başka bir vicdana not vermesi mümkünmüdür?.